Η ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Το αίσθημα της οργής, της απογοήτευσης και της αδικίας διακατέχει αυτή την στιγμή την πλειοψηφία των έντιμων ελλήνων όποτε η κραυγή απόγνωσης "σουβλίστε τους" αποτελεί τη δίκαιη κορωνίδα της κοινωνικής έκρηξης. Όμως πέρα από το αίσθημα της εδώ και τώρα ικανοποίησης του αισθήματος δικαίου είναι βέβαιο ότι αν δεν απαλλαγούμε οριστικά από το λίαν μεταστατικό και επιθετικό πολιτικό καρκίνωμα που δημιουργήθηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης δεν θα αργήσουμε να έχουμε πάλι προβλήματα στο μέλλον. Η αντιμετώπιση του καρκινώματος θα είναι πολύ δύσκολη πρώτον για λόγους γενετικούς αφού σε πολύ υψηλό ποσοστό η σημερινή βουλή αποτελείται από φυσικούς απογόνους όσων υπήρξαν ενεργοί πολιτικοί της περιόδου μεταπολίτευσης, δεύτερον γιατί θα είναι πάρα πολύ δύσκολο να εκκριζωθεί από το μυαλό των πολιτών η "πελατειακή νοοτροπία" που καλλιεργήθηκε συστηματικά από το άρρωστο πολιτικό σύστημα. Ας φανταστούμε την κρίσιμη ψηφοφορική μάζα (μέσω εμμέσων ή αμμέσων διορισμών στο δημόσιο) που έχουν δημιουργήσει στον τόπο μας οι τρείς κυρίαρχες πολιτικές οικογένειες ήδη από την δεκαετία του 50 δηλ. στην πραγματικότητα έχουν δημιουργηθεί χούλιγκανς στα γήπεδα της πολιτικής ζωής όπως ακριβώς και στο ποδόσφαιρο. Δυστυχώς οι αγχόνες δεν μπορούν να στηθούν τόσο εύκολα σήμερα γιατί οι κοινωνικές αντιδράσεις είναι πάρα πολύ χλιαρές, η κοινωνία μας έχει κατασταλεί λόγω της έλλειψης ανθρωπιστικής παιδείας και επίσης του άρρωστου, κατασταλτικού και ύποπτου ρόλου των ΜΜΕ. Είναι δεδομένο ότι η σημερινή κοινωνία πάσχει από ένα είδος κοινωνικού AIDS,ενός συνδρόμου κοινωνικής ανοσοανεπάρκειας. Δεν θα είναι καθόλου εύκολο να επανακτήσει η κοινωνία μας υγιή αντανακλαστικά πάλι. Η διάλυση του πολιτικού συστήματος πρέπει αναγκαστικά να γίνει από την σημερινή μεσαία τάξη ανθρώπων, αναγκαστικά πρέπει να διαλύσει το πολιτικό σύστημα η γενιά των 700 ευρώ, τα παιδιά με Master's και PhD που δουλεύουν σήμερα ως σερβιτόροι. Ο μοναδικός μου φόβος είναι να μην καταντήσουν και οι σημερινοί επαναστάτες όπως οι περίφημοι επαναστάτες της γενιάς του Πολυτεχνείου, αυτή η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου οδήγησε τη χώρα στα σημερινά της χάλια. Οι εκπρόσωποι της γενιάς του Πολυτεχνείου εξαργύρωσαν την επανάσταση τους με ποταμούς από ευρώ, βίλες, πολυτελή αυτοκίνητα και υπουργικές θέσεις. Αν δεν διαλυθεί το παρόν πολιτικό σύστημα η χώρα μας θα εξαφανισθεί σύντομα από τον παγκόσμιο χάρτη.

ΣΟΥΒΛΙΣΤΕ ΤΟΥΣ

Δεν είμαι υπέρ του κυνηγιού μαγισών, δεν είμαι υπέρ των λαϊκών δικαστηρίων. Τα θεωρώ όλα προφάσεις ενός άθλιου έθνους που προσπαθεί να βρεί εξιλαστήρια θύματα. Το άρθρο του Γιάννη Βούλγαρη χθές στα ΝΕΑ με εκφράζει.

Το θέμα είναι τι κάνουμε από εδώ και πέρα. Γι' αυτό ακριβώς όταν διαβάζω το κάτωθι ρεπορτάζ της Έλλης Τραναταφύλλου εξοργίζομαι σε βαθμό που να κατανοώ και ακραίες πράξεις. Προς ενημέρωση σας, σας πληροφορούμε ότι οι βουλευτές μας ολοκληρώνουν τις επόμενες μέρες τις διαδικασίες μονιμοποίησης των 200 μετακλητών υπαλλήλων -τσιρακίων τους, νομιμοποιώντας τη χείριστη κομματική νοοντροπία (sic), η οποία μας οδήγησε στο σημερινό χάλι. Είναι ακριβώς αυτές οι σχέσεις διαπλοκής προνομιούχων τμημάτων της κοινωνίας και πολιτικής που ευθύνονται για τη διάρρηξη του παραγωγικού ιστού, για την επικράτηση της κοινωνικής νόσου του βολέματος στο δημόσιο, για τη ζωή με δανεικά εις βάρος των κορόιδων. Το ότι είδα χθες το σκουλήκι που λέγεται Τραγακης και έναν μαλάκα σκατόγερο βουλευτή του συνασπισμού να διαμαρτύρονται για το αίτημα περικοπής του 13 και 14 μισθού τους δεν με αηδιάζει, με εξοργίζει. Ελπίζω αυτή η οργή να πάρει στοχευμένες και επιλεκτικές μορφές έκφρασης. Μέχρι τότε, θα πρέπει να ανεχόμαστε όχι μόνο τους βουλευτές  αλλά και τους συνδικαλιστές που μας αξίζουν.

Και εξηγούμαι.Πότε θα δούμε μία απεργία με αιτήματα όχι εις βάρος του ΔΝΤ, αλλά το ξήλωμα των μετακλητών υπαλλήλων, την ΑΠΟΛΥΣΗ όλων των υπαλλήλων της βουλής που προσλήθφθηκαν εκτος ΑΣΕΠ, της περικοπής του 13, 14, 15, και 16ου μισθού τους, τη δημοσιοποίηση των ονομάτων και των στοιχείων πρόσληψής τους, την δημοσιοποίηση κάθε μήνα όλων των εσόδων των βουλευτών (κυρίως αυτών που προέρχονται από συμμετοχές σε επιτροπές), της περικοπής του επιδόματος 5000 ευρώ για αγορά ηλεκτρονικού εξοπλισμού στα γραφεία τους. ΑΙΤΗΜΑ είναι η ισότιμη κατανομή των βαρών της νέας λιτότητας.

Ορέγονται εξαιρέσεις...

Αντί να ζητούν με τη στάση τους συγνώμη ή να δίνουν το καλό παράδειγμα, έστω το σήμα της κοινής αγωνίας και προσπάθειας,  κάποιοι από τους "300" διαχωρίζουν για μία ακόμη φορά τη θέση τους...

Έλλη Τριανταφύλλου 30/04/2010 | 21:44 Τελευταία Ενημέρωση 21:44 30/04/2010

Σε μία περίοδο που οι πολίτες πρέπει να αποδεχτούν σημαντική συρρίκνωση του εισοδήματός τους οι 300 -ή τουλάχιστον κάποιοι από τους 300- ορέγονται εξαιρέσεις, προκαλώντας τα όρια του κόσμου... Δεν το χωράει το μυαλό ότι αυτή τη στιγμή που η χώρα βρίσκεται κυριολεκτικά στο χείλος του γκρεμού και εξακολουθεί να παλεύει για να μην καταβαραθρωθεί, ότι την ώρα που όλοι προσπαθούν να πείσουν για την ανάγκη να περικοπούν όχι μόνο τα προνόμια αλλά και στοιχειώδη μέσα επιβίωσης, το πολιτικό προσωπικό προσπαθεί να διατηρήσει τα μικρομάγαζα, τις εξουσίες του, τις ασυλίες του και κάθε είδους προνόμια. Αναρωτιέμαι τι ακριβώς σήμα στέλνουν σε αυτή την κοινωνία που αγωνιά εάν θα τα καταφέρει να επιβιώσει. Οτι είναι τα παιδιά ενός ανώτερου θεού; Ότι είναι στο απυρόβλητο; Ότι έχουν κάποια ιδιότυπη ασυλία;

Σε μία στιγμή που η πολιτική (και οι πολιτικοί) λιθοβολείται, έρχεται μία κάστα να πει τί; Οτι «σας φτάσαμε εδώ που σας φτάσαμε, θα σας βάλουμε τώρα το μαχαίρι στο λαιμό, φταίτε δεν φταίτε, ελάτε εσείς να πληρώσετε τον λογαριασμό και εμείς θα συνεχίσουμε σαν να μην έχει συμβεί τίποτα...»

Aντί να ζητούν με τη στάση τους συγνώμη ή να δίνουν το καλό παράδειγμα, έστω το σήμα της κοινής αγωνίας και προσπάθειας, διαχωρίζουν για μία ακόμη φορά τη θέση τους. Πατούν οι ίδιοι την «κόκκινη γραμμή» και παίρνουν θέση απέναντι στον κόσμο. Ε, αυτό ξεφεύγει από κάθε λογική, από κάθε ανοχή, μην πω και από τα όρια της ηθικής και απορώ πώς δεν το καταλαβαίνουν.

ΔΙΚΑΙΩΘΗΚΑΜΕ

Σύμφωνα με ανακοίνωση του γραφείου τύπου του WHO, απολύονται οι επικεφαλείς του οργανισμού επειδή αποδείχτηκε ότι η γρίπη των χοίρων ήταν ένα προσχεδιασμένο υγειονομικό φιάσκο. Επίσης αναμένονται διώξεις και σε Έλληνες συνεργάτες που προώθησαν τον τεχνητό πανικό.

ΔΗΜΟΣΙΟΙ ΥΠΑΛΛΗΛΟΙ

ΧΩΡΑ .....ΠΛΗΘΥΣΜΟΣ..........ΑΡΙΘΜΟΣ Δ.Υ......%.......ΒΑΣ. ΜΙΣΘΟΣ

 Ελλάδα.....11.257.285.......................741.148.........6,58%................711 Γαλλία......64.351.000....................5.269.000.........8,8%..................1.341
Βρετανία...61.113.205....................5.842.000........9,56%.................1.010
Δανία.........5.519.441........................894.400......16,2%..................2.154 

Από το «Έψιλον» της «Ελευθεροτυπίας» 27.9.2009

       Τα στοιχεία αυτά τα δανειστήκαμε από το φίλο μας τον agisgios και είναι άξια απορίας. Το blog μας είναι φιλοευρωπαϊκό, φιλογερμανικό (ΗΣΥΧΑ ΣΟΥΛΤΣ, ΚΑΤΩ ΣΟΥΛΤΣ!!) και πάνω απ' όλα ανθελληνικόν και αντιβαλκανικόν. Όμως δε μπορούμε να παραβλέψουμε το παραμύθιασμα και το ωμό ψέμα. Ως επιστήμονες απεχθανόμαστε την ανακρίβεια, παρ' ότι γνωρίζουμε ότι κάποια πράγματα είναι σχετικά. Όμως δε μπορεί να είναι σχετικό ένα ΑΠΟΛΥΤΟ μέγεθος όπως ο αριθμός των δημοσίων υπαλλήλων μίας χώρας. Μας έχουν πείσει ότι είμαστε το κράτος με τους περισσότερους δημοσίους υπαλλήλους στην Ευρώπη, ότι είναι τόσοι πολλοί που προκαλούν την κατάρρευση των συνταξιοδοτικών ταμείων, ότι το δημόσιο έλλειμμα οφείλεται στις υπέρογκες απολαβές τους, ότι ότι ότι. Και τώρα τι βλέπουμε; Ότι τα στοιχεία πάνω στα οποία βασίζεται η λαίλαπα των νέων μέτρων είναι ψευδή με προφανή σκοπό τη δημιουργία στρεβλών εντυπώσεων για να μας πείσουν να αποδεχτούμε τον ανασκολοπισμό μας, ως πρόθυμα πρόβατα, ή -ακόμα χειρότερα- για να μείνουν εκτός στόχαστρου οι πραγματικές αιτίες της κακοδαιμονίας του δημοσίου τομέα. 

     Ο δημόσιος τομέας στη χώρα μας δε λειτουργεί σωστά. Σύμφωνοι. Οι δημόσιοι υπάλληλοι διεκδικούν προνόμια αναντίστοιχα των αποτελεσμάτων τους και των ικανοτήτων τους. Σύμφωνοι. Οι δημόσιοι υπάλληλοι μέσω των συνδικαλιστών τους, επεδίωξαν και πέτυχαν την μισθολογική εξίσωση-ισοπέδωση όλων των μελών της τάξης τους με σκοπό να μην αναδειχτούν οι άξιοι (Μην παραπλανάσθε. Μπορεί στην Εφορία, στο Χημείο του κράτους, στα τελωνεία, στον ΕΟΦ να παίρνουν τριπλάσια λεφτά, αλλά τα παίρνουν ΟΛΟΙ ανεξαρτήτως ικανοτήτων και προσόντων, π.χ. καθαρίστριες, κλητήρες, προϊστάμενοι, υφιστάμενοι). ΟΜΩΣ δεν αποτελούν ευρωπαϊκή εξαίρεση. Αν είναι λιγότεροι σε σχέση με άλλα κράτη και αν αναλογικά με το ΑΕΠ αμείβονται όσο και οι υπόλοιποι ευρωπαίοι συνάδελφοί τους ή λιγότερο τότε τρώμε άγριο παραμύθι. Η λύση είναι μία. Χρειαζόμαστε αξιόπιστα στοιχεία. Από που άντλησε τα στοιχεία του το Εψιλον της Ελευθεροτυπίας; ΞΕΡΕΙ ΚΑΝΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΩ ΝΑ ΒΡΩ ΑΞΙΟΠΙΣΤΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΕΕ; 

ΕΡΧΕΤΑΙ ΤΟ ΜΕΓΑΛΥΤΕΡΟ ΕΜΒΟΛΙΑΣΤΙΚΟ ΚΥΜΑ ΤΗΣ ΙΣΤΟΡΙΑΣ!

Τα τσιράκια της ιατροκρατίας ξαναχτύπησαν. Οι υγειονομικοί αρμόδιοι των ΗΠΑ μετά το μεγαλύτερο υγειονομικό φιάσκο του αιώνα (20ου και 21ου) επανεξέτασαν τη στάση τους για την επόμενη σεζόν και τι νομίζετε ότι προτείνουν. ΝΑ ΕΜΒΟΛΙΑΣΘΕΙ ΟΛΟ ΤΟ ΑΝΘΡΩΠΙΝΟ ΓΕΝΟΣ! Λες και δεν κονόμησαν αρκετά από την προσχεδιασμένη παραπλάνηση, από τον προμελετημένο πανικό που ενέσπειραν για μία άκακη γριπούλα. Μη νομίζετε ότι δε θα το φάτε το φρούτο. Θα μας σερβιριστεί με τόσο εκτενείς παρουσιάσεις από τα εκστατικά ΜΜΕ, με τόσο σοβαρές δηλώσεις από τους μεγαλοεπιστήμονες-συνεργούς των φαρμακοβιομηχάνων που θα συρθούμε όλοι.

Μέχρι τότε, το blog αυτό θα επανενεργοποιηθεί και θα τα λέμε σε τακτική βάση με τεκμήρια και αποδείξεις. Όπως παλιά.


ΥΓ: Όσοι διαθέτετε ρευστό αγοράστε Sanofi, Baxter, Glaxo, Novartis. Θα διασφαλίσετε τα γεράματά σας. Γιατί αν περιμένετε να πάρετε σύνταξη...

Της ήρθε στο κεφάλι μια...γυναίκα!!!

Αν πιστεύετε ότι είστε άτυχοι, διαβάστε αυτήν την είδηση από την  Ημερησία. Κάθε σχόλιο περιτεύει.

Επρεπε να απολυθεί;

Μεταφέρουμε από το  http://deltioaket.blogspot.com/

και οφείλουμε να εκφράσουμε τη διαφωνία μας με την ελληνική οπτική, τα δάκρυα για τον απολυμένο εργάτη, την περιφρόνηση για την απόφαση του δικαστηρίου. Απλώς, στη Γερμανία η έννοια της ιδιοκτησίας -κρατική ή ιδιωτική- νοείται αλλιώς. Είναι χώρα διαφορετικού πολιτισμικού επιπέδου και κοινωνικών αναφορών. Προτεστάντες ευρωπαίοι. Καμία σχέση με τους Έλληνες οι οποίοι είναι ορθόδοξοι, βαλκάνιοι και αναθραμμένοι χωρίς τις αξίες που δομούν το ευρωπαϊκό πρότυπο. Δεν είναι τυχαίο ότι, οι μόνοι που ετεροπροσδιορίζονται με τέτοιες ειδήσεις είναι οι έλληνες και οι ... περίπου έλληνες, δηλαδή οι Τούρκοι.

Η κίνηση του Γερμανού δικαστή είναι ενδεικτική της νοοτροπίας που πρέπει να υιοθετήσουμε. Ο δικαστής δεν τιμώρησε τόσο την πράξη, όσο τη νοοτροπία. Μακάρι και τα ελληνικά δικαστήρια να είχαν αξίες για να τις διδάξουν, έστω και τιμωρόντας μετανάστες. Δυστυχώς, ο σύγχρονος έλληνας δεν έχει κάτι για να διδάξει ως παράδειγμα, ως συμπεριφορά και τρόπο, ούτε στο μετανάστη, ούτε στο γείτονα και ούτε δυστυχώς στο παιδί του.

Παρακάτω, επικολλούμε την είδηση και λυπόμαστε για τον επαναστατισμό εφηβικού-λυκειακού επιπέδου που δονεί τη χώρα μας.

Μετανάστης απολύθηκε γιατί «ζημίωνε» επιχείρηση φορτίζοντας το κινητό του!

Πακιστανός εργάτης. Ονόματι Μοχάμεντ Σεΐχ. Πατέρας τριών απιδιών. Επί 14 χρόνια δούλευε σε επιχείρηση συσκευασίας σε γερμανική πόλη. Ώσπου, στις 5 Ιουνίου 2009, η επιχείρηση ανακάλυψε ότι κάπου κάπου ο εργάτης φόρτιζε το κινητό του από πρίζα του εργοστασίου. Και αστραπιαία τον απέλυσε με την κατηγορία της… «κλοπής ρεύματος»!

Την είδηση έγραψε η γαλλική εφημερίδα «Monde» και μετέφερε αρθρογραφώντας στο «ΕΘΝΟΣ» ο κ. Γ. Δελαστίκ. «Το κόστος για την επιχείρηση ανερχόταν σε 0,014 λεπτά ανά φόρτιση, υπολόγισε ένας μηχανικός, δηλαδή 14 λεπτά του ευρώ για κάθε… χίλιες φορτίσεις»!!

Η εξωφρενική είδηση έκανε το γύρο του κόσμου με τη διευκρίνιση ότι η υπόθεση παραπέμφθηκε στα δικαστήρια. Αλλά η τύχη του Μοχάμεντ Σεΐχ είναι και εκεί προδιαγεγραμμένη, καθώς τα γερμανικά δικαστήρια είναι άτεγκτα και το ίδιο στυγνά στις αποφάσεις τους με τους εργοδότες.

Η υποταγή στη σιδερένια πειθαρχία και τους ανελέητους κανόνες του κέρδους δεν επιτρέπει παραστρατήματα, έστω και αν η «κλοπή ρεύματος» είναι αξίας ενός λεπτού!

Απ’ αυτή την άποψη θα είχε ενδιαφέρον να μαθαίναμε τι μισθό έπαιρνε από την επιχείρηση ο απολυμένος μετανάστης, ώστε να κάναμε τις ανάλογες συγκρίσεις.

Οι ληστές της απλήρωτης (ενίοτε και «μαύρης») εργασίας, οι νόμιμοι κλέφτες της εργατικής υπεραξίας, οι απόλυτοι κυρίαρχοι της επιβίωσης των εργαζομένων, εξοντώνουν παραδειγματικά όσους ληστεύουν ανελέητα.

Αφιερωμένο στο 2wheeladiction

Η  «ΑΠΟΛΟΓΙΑ»  ΜΟΥ

Μητροπολίτου Αλεξανδρουπόλεως Ανθίμου

Δεν με ενδιαφέρει να αποστομώσω όσους με κατηγόρησαν για λαϊκισμό, κρίνοντας έτσι την απόφασή μου να αποποιηθώ τον μισθό μου, αλλά οφείλω να εξηγηθώ στους αδερφούς μου που φαντάστηκαν ότι διάλεξα τον τρόπο αυτό, προκειμένου να διακριθώ από εκείνους με την αλαζονεία της πτωχείας. 

Η πράξη αποτελεί κραυγή αγωνίας μου σε μια κοινωνία που μας έριξε πλέον στο βούρκο της απαξίωσης. Εννοώ την ορθόδοξη ελληνική κοινωνία που δεν μας εκτιμά πια. Συγκεκριμένα, δεν εκτιμά τους επισκόπους, όχι τον «απλό παπά», όπως λέγεται και ξαναλέγεται.  

Δεν το καταλαβαίνουμε ότι το ειδικό μας βάρος έχασε την πυκνότητά του; Θα τολμούσαμε να ρωτήσουμε, τι σημαίνει για τον Έλληνα του σήμερα, ο επίσκοπος ως πνευματικός θεσμός;  

Δεν αισθανόμαστε ότι το πέρασμά μας αφήνει πίσω μας ένα συγκαταβατικό μειδίαμα; Είμαστε, όπως έλεγε ο Κλεμανσώ, σαν τον προστάτη ή σαν τον πρόεδρο της Δημοκρατίας. Όταν είναι ήσυχοι, κανείς δεν ασχολείται μ’ αυτούς, όταν αρχίσουν να δημιουργούν προβλήματα, επιβάλλεται η αφαίρεσή τους.  

Δεν βιώνουμε ότι οι χριστιανοί μας έρχονται στα γραφεία μας μόνο για διορισμούς ή μεταθέσεις; Συγγνώμη! έρχονται και για οικονομικά βοηθήματα, αφού είμαστε κάτοχοι αμύθητης περιουσίας! Κι όταν φύγουν από μας, επισκέπτονται χαρισματικούς φορείς για τα πνευματικά τους θέματα.  

Δεν αφουγκραζόμαστε ότι μας βλέπουν σαν αναπόσπαστο μέρος του διεφθαρμένου κράτους καθώς συναγελαζόμαστε με άρχοντες και μεγιστάνες και κατά συνέπεια θεωρούμαστε συμμέτοχοι των πράξεών τους; 

Δεν βαρεθήκαμε να «το παίζουμε» προϊστάμενοι ΝΠΔΔ και να προεδρεύουμε σε Δ.Σ., εκτιθέμενοι σε διενέργεια πλειοδοτικών-μειοδοτικών διαγωνισμών κ.λ.π. και χωρίς να διαθέτουμε καμία απολύτως εξειδίκευση πάνω σ’ αυτά; 

Δεν διαπιστώνουμε στα μάτια των επίσημων συνομιλητών μας την ανοχή και στα μάτια των απλών ανθρώπων την υποψία; 

Δεν εισπράττουμε από πολλούς, ότι θα προτιμούσαν να απουσιάζαμε από τη ζωή τους, μα, αν αυτό είναι αδύνατο, ας περιοριζόμαστε στο διακριτό μας ρόλο;  

Δεν νιώθουμε ότι είμαστε αναγκαίοι μεν, αλλά λιγώτερο ενδιαφέροντες απ’ όσο νομίζουμε; 

Δίπλα μας υπάρχει ένας κόσμος ολόκληρος νέων επιστημόνων, τεχνοκρατών, ανερχόμενων επιχειρηματιών, που δεν έχουν και δεν θέλουν να έχουν καμμιά σχέση με μας;Δεν ζούμε το θεολογικό και κοινωνικό επίπεδο του κλήρου μας; 

Δεν αντιληφθήκαμε τον σκεπτικισμό που διακατέχει τους νέους γονείς όταν αντιμετωπίσουν το ενδεχόμενο να μας πλησιάσουν τα παιδιά τους, στο ιερό βήμα, στα κατηχητικά, στις κατασκηνώσεις; 

Δεν μας προβληματίζει η εικόνα των μουχλιασμένων ενοριακών κέντρων αλλά και των θλιμμένων κατηχητικών σχολείων μας; 

Δεν οσφριζόμαστε ότι η συμβολή μας στις τοπικές κοινωνίες είναι μόνο πολιτιστική και κοινωνική; Το πρώτο ερμηνεύεται σαν συντήρηση της σκουριασμένης Παράδοσης, εξαντλήθηκε όμως η θεματολογία μας, συγκινεί μόνο όσους αναπολούν τα νειάτα τους, μα, αφήνει παγερά αδιάφορες τις νέες γενιές. Το δεύτερο, η πολυδιαφημισμένη κοινωνική μας παρέμβαση, που μας καθιστούσε, μέχρι τώρα, αναγκαίο δεκανίκι του Υπουργείου Υγείας – Πρόνοιας, αρχίζει πλέον να εκτοπίζεται από την εισβολή στο χώρο της ιδιωτικής πρωτοβουλίας, που κοστίζει μεν αλλά έχει επαγγελματισμό.  

Δεν μας ενοχλεί που στη Χώρα του 95% των Ορθοδόξων, δεν ζητείται ποτέ η γνώμη μας, για κανένα πνευματικό ζήτημα; Κι όταν η γνώμη μας αυθαίρετα εκφωνείται, τότε δεν θυμόμαστε, ότι την πληρώνουμε ακριβά με δημοσιοποίηση σκανδάλων μας;  

Δεν παρακολουθούμε ότι στον μεγάλο παιδαγωγό του λαού μας, εννοώ την δημόσια και ιδιωτική τηλεόραση, ως πνευματικοί άνθρωποι εμφανίζονται οι καλλιτέχνες; Κληρικοί προσκαλούνται για να ανεβάσουν το θερμόμετρο σε τηλεοπτικά παράθυρα κι όχι σε σοβαρούς ολιγομελείς διαλόγους.  

Δεν μας θίγει η παρωδία του συν-εορτασμού της Κυριακής της Ορθοδοξίας και των συμβουλών που μας παρέχουν οι πολιτικοί μας στο πλατύσκαλο του Μητροπολιτικού Ναού των Αθηνών; Και όταν έρθει η ώρα της φορολογίας, μας αντιμετωπίζουν σαν Εταιρεία. Δηλαδή, πέρασαν 2000 χρόνια δεν τους δώσαμε ακόμα να καταλάβουν τί είναι η Εκκλησία!    

Δεν διαβλέπουμε ότι η ελληνική κοινωνία, αργά αλλά σταθερά, ύπουλα, σιωπηλά αλλά μεθοδικά, αποχριστιανοποιείται; Και ‘μεις μένουμε στους ναούς με γέρους και γριές, δίνοντας την ψευδαίσθηση ότι επηρεάζουμε το εκλογικό σώμα;    

Δεν πάει ο νους μας στο ότι με τις σημερινές στατιστικές σταθερές, με τα κομπιούτερς αλλά και τις μισάνθρωπες ανώνυμες πληροφορίες μας, οι ενδιαφερόμενοι,  γνωρίζουν για μας περισσότερα οικονομικά και εσωτερικά μας, απ’ όσα φανταζόμαστε; 

Δεν πληροφορηθήκαμε ότι τα δημοσιογραφικά συρτάρια είναι γεμάτα από λιβελλογραφήματα και φωτογραφίες, έτοιμα να συγκροτήσουν εκπομπές για να μας φιμώσουν όταν ο λόγος μας βλάπτει ή να αποπροσανατολίσουν την κοινή γνώμη από ακανθώδη προβλήματά της; Ποιός από μας δεν άκουσε την φράση: «τα εκκλησιαστικά πουλάνε»; Μέχρι πότε θα είμαστε το μαξιλαράκι που θα απορροφά τους κραδασμούς των κυβερνητικών αδιεξόδων; 

Δεν διακριβώνουμε την ειδοποιό διαφορά: μέχρι πρόσφατα απειλούμαστε με χωρισμό από την Πολιτεία, ενώ τώρα το ζήτημα τίθεται ως «επαναπροσδιορισμός» των σχέσεών μας; 

Εξοβελίστηκε η παρέμβασή μας στην δημόσια Εκπαίδευση, καταστρέψαμε την εκκλησιαστική μας Εκπαίδευση, χάσαμε το Νοσοκομείο των Κληρικών που διαθέταμε, διαβλήθηκε η ηθική μας υπόσταση, αμφισβητήθηκε η διαχειριστική μας εντιμότητα, περιπαίχθηκε  ο προβληματισμός μας για τα εθνικά ζητήματα, πολεμείται η κοινωνική μας δραστηριότητα, σκανδαλίζουν τα άμφιά μας, συζητιούνται τα αυτοκίνητά μας, διατρανώθηκε ο δεσποτισμός μας έναντι των «απλών και αδύναμων παπάδων» μας.  

Δεν τα ζήσαμε όλα αυτά; Δεν τα είδαμε; Δεν τα βλέπουμε;  

Τί απαντήσαμε σ’ όλες αυτές τις μάχες που βιώνουμε; Πώς απαντήσαμε στα λάθη που πράξαμε; 

Με την εμμονή μας στην σκουριά της Παράδοσης (Τυπικό, μετάφραση λειτουργικών κειμένων, ράσα), με την αδυναμία μας να αποτινάξουμε τον βυζαντινισμό (μίτρες, λιτανείες, ξύλινη γλώσσα, ραγδαίες υποκλίσεις, ατέλειωτα χειροφιλήματα, φήμες, προσφωνήσεις), με την φοβία μας να παραδεχτούμε με ειλικρίνεια την ανθρωπότητά μας (φτάσαμε να μιλήσουμε οι ίδιοι για «κάθαρση»της Εκκλησίας μας).  

Όλα αυτά αποδεικνύουν την δειλία μας να δοκιμάσουμε το βιώσιμο του Ευαγγελίου  στο σήμερα και το εφικτό, της κατά Χριστόν ζωής. Όλα αυτά αποδεικνύουν την απιστία μας στη δραστικότητα της Πίστεως.  

Για όλα αυτά χρειάζεται θάρρος, όχι θράσος. Προσεκτικότητα, όχι προκλητικότητα. Αποφασιστικότητα, όχι σπασμωδικότητα. 

Η αποποίηση του μισθού, πραγματική ή συμβολική, είναι ο διστακτικός, μοναχικός ανήφορος που θα μπορούσε να οδηγήσει σ’ ένα ξέφωτο αυτοπεποίθησης, απελευθέρωσης, αυτάρκειας, πληρότητας και εκκλησιαστικής μαρτυρίας.

Είναι αυτά που σαν όραμα τα χρειάζεται ο λαός μας σήμερα, προκειμένου να νιώσει, γιατί του είναι χρήσιμη η Εκκλησία του!

ΟΙ ΓΕΡΜΑΝΟΙ ΞΑΝΑΡΧΟΝΤΑΙ

ΚΥΡΙΕΣ ΚΑΙ ΚΥΡΙΟΙ. ΤΟ BLOG ΜΑΣ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΕΠΙΔΡΑΣΤΙΚΟΤΕΡΟ ΕΛΛΗΝΙΚΟ BLOG. ΜΕΤΑ ΤΗ ΧΘΕΣΙΝΗ ΑΝΑΡΤΗΣΗ ΜΑΣ "FUCK THE GERMANS", Η ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΗ ΚΟΙΝΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΑΣ ΑΝΤΕΔΡΑΣΕ ΣΥΣΣΩΜΗ, ΣΤΕΛΝΩΝΤΑΣ ΟΜΑΔΙΚΗ ΕΠΙΣΤΟΛΗ ΣΤΟ SPIEGEL. 
Αναδημοσιεύουμε από το in.gr 


Σαράντα Έλληνες καθηγητές πανεπιστημίων και απόφοιτοι γερμανικών πανεπιστημίων, με επιστολή τους στο περιοδικό Spiegel κάνουν έκκληση στους ακαδημαϊκούς, τους πολιτικούς, τα ΜΜΕ, την κοινή γνώμη της Γερμανίας να σταθούν αλληλέγγυοι ξανά στην Ελλάδα.
Με πρωτοβουλία του καθηγητή Δημήτρη Παπαμαντέλλου, προσωπικού φίλου και στενού συνεργάτη του Ανδρέα Παπανδρέου και πρώην Διοικητή της ΔΕΗ (1981-84), επίλεκτα μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας της Ελλάδος , συνυπογράφουν το πολιτικό κείμενο- επιστολή διαμαρτυρίας, στο περιοδικό.
Η επιστολή στάλθηκε προς δημοσίευση στις 3 Μαρτίου ενόψει και της επίσκεψης του πρωθυπουργού Γ. Παπανδρέου στο Βερολίνο και στην Ουάσινγκτον.
«Οι κάτωθι υπογεγραμμένοι», αναφέρουν στην επιστολή τους οι ακαδημαϊκοί, «οι οποίοι εκπροσωπούν και πολλούς άλλους, νιώθουν την Γερμανία και συγκεκριμένα τον γερμανόφωνο χώρο ως δεύτερη (πνευματική) πατρίδα. Όταν αυτοί πολλά χρόνια πριν, ιδιαίτερα κατά τη διάρκεια των σπουδών τους και μετά, (έχοντας βιώσει και τα χρόνια της Δικτατορίας 1967 -1974) γνώρισαν την αλληλεγγύη και από πλευράς διακεκριμένων Γερμανών, από τον Mπέλ μέχρι τον Μπράντ. Τώρα κάνουμε έκκληση στον ακαδημαϊκό κόσμο, τους πολιτικούς, τα ΜΜΕ, την κοινή γνώμη της Γερμανίας, να σταθούν αλληλέγγυοι ξανά στην πολλαπλώς θιγόμενη Ελλάδα».

Ο ΓΙΩΡΓΑΚΗΣ, ΤΑ ΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΟΙ ΓΕΛΟΙΟΙ ΤΟΥ ΚΚΕ

http://codehealth.blogspot.com/2009/09/blog-post_08.html
Ο επίλογος αυτού του άρθρου είναι προφητικός. Μα ποιός είμαι, ο Νοστράδαμος!
Μπορεί διάφοροι να ισχυρίζονται ότι τα φάρμακα ΔΕΝ αποτελούν το κύριο πρόβλημα των ανεξέλεγκτων δαπανών υγείας, αλλά επειδή εμείς αυτό ξέρουμε, με αυτό θα ασχοληθούμε. Κυριε Παπανδρέου, αν επιθυμούσατε να ενοχλήσετε κάποιους διεθνείς επιχειρηματίες, θα μπορούσατε σε ένα έτος να εξοικονομήσετε 1 δις χωρίς να χρειαστείτε να κόψετε δώρα και επιδόματα. Η επιλογή σας είναι καθαρά ΤΑΞΙΚΗ. Τόσο ταξική, όσο αντιεθνική είναι η και η επιλογή των γελοίων του ΚΚΕ για αντίσταση στους δρόμους. Στο κάτω κάτω, αφού έχετε κάνει τις επιλογές σας τραβήξτε τες μέχρι τέρμα και πλακώστε τους γελοίους του ΚΚΕ.

Fuck the Germans

Μιλάμε, του τύπου γυαλίζει το μάτι του. Πρέπει να βγει ένα ελληνικό group να τραγουδάει το Fuck the Germans! Είμαστε τόσο αναποτελεσματικό έθνος που το μόνο σύγχρονο εθνικοπολιτιστικό επίτευγμά μας, ήταν ένα ραπ τραγούδι της πυρκαγιάς εναντίον του Γκλιγκόροφ! Που είναι η πνευματική μας ιντελιγκέτσια σ' αυτές τις δύσκολες ώρες του έθνους να κλάσει για να μας δώσει κατεύθυνση; Που είναι οι δάσκαλοι του έθνους να μας δείξουν το δρόμο, να βάλουν την αγανάκτησή μας στα παραγωγικά μονοπάτια;

Από το Blog αυτό κάνουμε μία απελπιστική έκκληση. Όπως κάποτε οι Stiff Little Fingers σηκώσαν το βάρος της αντίστασης έναντιον της αποικιοκρατικής Αγγλίας, έτσι και τώρα να βγει μία γενιά αντιγερμανικών punk ελληνικών συγκροτημάτων, που θα αναλάβει το βάρος της σύγχρονης σύγκρουσης, η οποία θα γίνει με πολιτισμικούς όρους. Επειδή δε μας παίρνει, το μόνο που έχουμε να αντιτάξουμε είναι η ιερή αγανάκτηση. Ιδού λοιπόν -εν είδει εγχειριδίου πνευματικής αντίστασης- οι στίχοι του νέου πανκ hit - απάντηση στους Γερμανούς αποικιοκράτες. Εμείς βάζουμε τους στίχους. Περιμένουμε το συγκρότημα. (Η punk επιλογή μας δεν είναι τυχαία. Σε αυτού του είδους τη ρυθμολογία -γιούργια- δε χρειάζεται ομοιοκαταληξία. Το ίδιο και στα ραπ συγκροτήματα, αλλά δεν είναι του γούστου μας)

German motherfuckers, here is a message from Greece. We are fed up with fucking the fat asses of your sisters every summer. From this summer on, we will start fucking your hairless asses too! We don't give a shit about luxurious life anymore, so we don't need your money. We will live on bread and wine. Now, concerning our islands, we would gladly sell you two or three of them, as long as you won't fuck the goat population of them! Because that' s a slim chance, forget it. 
I wonder, how the hell you proliferate, you fuckless dickless blondies. Maybe the best way to punish you is not to stop buying your faggot BMW, but to stop fucking you. You will go extinct! 

As a priest loves pornography We played beneath the patterns

Και κάπου εδώ τα πράγματα σταματάνε. Απότομα; Οργανωμένα, σαν έτοιμα από παλιά; Σίγουρα ο Muddy Waters δεν περίμενε ότι αυτό που πρωτοάρχισε ο ίδιος θα εξελισσότανε με τέτοια μαεστρία και θα έφτανε σε τέτοια επίπεδα  έντεχνης έκφρασης, απογυμνωμένο πλέον από κάθε αυθορμητισμό, αλλά πλήρες εγκεφαλικότητας και μυνημάτων. Λέγεται αυτό εξέλιξη; Αποδεικνύει ότι ποτέ δε θα αναγεννηθούμε εμβαπτιζόμενοι στην κολυμπήθρα του Σιλωάμ; Δε γνωρίζω. 

Κυρίες και κύριοι οι Durutti Column, με τον φοβερό στίχο 

"As a priest loves pornography
We played beneath the patterns
Don't turn away"

ΑΣΠΡΟΥΛΙΑ

Και μετά ήρθαν οι άσπροι και φάγαν τους μαύρους!

I woke up this morning, my baby was gone

ΕΙΜΑΣΤΕ ΜΑΥΡΟΙ!

Στο βαθμό που αυτά πρωτοτραγουδήθηκαν από αυτούς, η μαύρη φυλή είναι ανώτερη! Τους χρωστάμε.

GOING SOUTH

Τι παίζει το άτομο. Η κιθάρα είναι στυλ κουτιού πούρων (cigar box guitar). Η συμβολή της σύγχρονης ελληνικής κουλτούρας στη μουσική είναι το μπουζούκι. Ο mon Dieux!

ΓΙΑ ΟΛΑ ΦΤΑΙΕΙ ΤΟ ΞΕΡΟ ΜΟΥ ΤΟ ΚΕΦΑΛΙ

Nobody's fault but mine. Παραδοσιακό αμερικάνικο gospel. Κάπως έτσι έπαιζαν μουσική πριν περίπου έναν αιώνα εκεί πέρα. Εμεις είχαμε άλλα: Μαριώ, κυρά Κίτσα, κλπ. Δεν αποτελεί έκπληξη ότι το ροκ ασκείται εκεί και όχι εδώ. Σχεδόν όλα είναι θέμα παιδείας. Οι εξαιρέσεις επιβεβαιώνουν απλώς ότι υπάρχει και γενετικός πολυμορφισμός. Το χερουβείμ π.χ. έχει γονίδια μαύρου. Αυτό φαίνεται ΚΑΙ από τις μουσικές του προτιμήσεις!

GET THE KNACK!

Καλό ταξίδι φίλε. Συντρόφευσες τα νιάτα μας.

ΠΑΓΩΜΕΝΗ ΕΡΗΜΟΣ

Του Αι Βαλεντίνου σήμερα

Αφιερωμένο σε όλους τους ερωτευμένους ελπίζοντες και προσδοκώντες, το Cold Desert

I'm on the corner waiting for a light to come on
That's when I know that you're alone
It's cold in the desert, water never sees the ground
Special unspoken without sound

Told me you love me, that I'd never die alone
Hand over your heart, let's go home
Everyone noticed, everyone has seen the signs
I've always been known to cross lines

I never ever cried when I was feeling down
I've always been scared of the sound
Jesus don't love me, no one ever carried my load
I'm too young to feel this old

Here's to you, here's to me
On to us, nobody knows
Nobody sees, nobody but me

ΠΟΙΗΜΑ

 Το blog μας παραμένει αδρανές. Αυτό δε μας απαγορεύει να περιδιαβαίνουμε άλλες ιστοσελίδες και να επιλέγουμε κάτι που μας έκανε εντύπωση. Πώς συμβαίνει σχεδόν πάντα τα καλύτερα να ξεφυτρώνουν στον agisgios, δεν το γνωρίζω. Σύμπτωση θα είναι. ΑΣ μας έλεγε και ποιανού είναι το ποιήμα.

Οι «Μεγάλοι» και οι Άλλοι

.
Περιφέρονται σ΄όλο τον κόσμο και ποζάρουν.
Πάντα χαμογελαστοί.

Τους αρέσει η προβολή, νοιώθουν σημαντικοί.
Είναι σε αποστολή, τον κόσμο λένε υπηρετούν.
Άλλα λένε, άλλα εννοούν και άλλα κάνουν.

Χρίστηκαν υπηρέτες κι έγιναν αφέντες.

Μερικοί χωρίς κανείς να ξέρει από ποιον έχουν χριστεί.
Μαζί τους κι αυτοί που απεργάζονται μόνο καταστροφή.
.
Είναι τα αγκάθια στο δέντρο της ζωής
Σε ματώνουν και σου τραβούν την προσοχή.
Είναι οι «μεγάλοι» του κόσμου που είναι τόσο μικροί.

Και είναι και οι Άλλοι που δεν τους ξέρει κανείς .

Όταν νοιώθουν καλά, δείχνουν καλά.
Όταν νοιώθουν άσχημα, δείχνουν άσχημα.
Όταν κάνουν κάτι, δεν νοιώθουν ότι είναι κάτι.
Όταν μιλούν, δεν νοιώθουν ότι λένε κάτι.
Όταν κινούνται νοιώθουν ότι δεν πάνε πουθενά.

Όταν δεν κάνουν κάτι, είναι σε δράση.
Όταν σιωπούν, τότε μιλούν.
Όταν κάθονται είναι σαν να κινούνται.
Προς τα που; Δεν γνωρίζουν.

Είναι τα φύλλα στον κορμό του δέντρου της ζωής
που το κοσμούν και του δίνουν πνοή.
Σ΄αυτά οφείλουν τη ζωή ανθοί και καρποί.

Είναι αυτοί που είναι πραγματικά σημαντικοί.
Δεν τους αρέσει να ξεχωρίζουν, παραμένουν αφανείς.

LOST IN TRANSLATION

Αγαπητέ agigios. Χαρακτηριστικό της επιστήμης είναι το ΔΥΣΝΟΗΤΟΝ. Όπως επίσης και το ΜΗ ΕΦΑΡΜΟΣΜΕΝΟΝ. Ο Sir Nicholas Gimcrack (έλα mozart, εσύ που αγαπάς τα αγγλικά ρίξε μια μετάφραση του Gimcrack),  ήρωας του θεατρικού έργου "Ο Βιρτουόζος" του Thomas Shadwell είπε: "Σπάνια χρησιμοποιώ κάτι. Δεν είναι του χαρακτήρος μου. Τελικός σκοπός μου είναι η γνώση". Έτσι και με τη μετάφραση του SYSTRAN 6. Τελικός σκοπός μας δεν είναι να χρησιμοποιήσουμε τη μετάφραση. Είναι να διδαχτούμε απ' αυτήν. Η αποτυχία της είναι τόσο οικτρή, πού πλέον γίνεται τραγική και άρα διδακτική. Και, ως γνωστόν, κάθε διδασκαλία καταλήγει, ασυμπτωματικά, στη γνώση.