ΤΑ ΜΙΚΡΑ ΚΑΙ ΤΑ ΜΕΓΑΛΑ ΤΗΣ ΜΟΥΣΙΚΗΣ

Για να καταλάβουμε με ποιό τρόπο το ευρύ κοινό μπορεί να αποτιμά και να κρίνει την τέχνη και τους καλλιτέχνες θα σας αναφέρω το παρακάτω ιστορικό γεγονός, που είχε σχολιασθεί πρόσφατα και σε άρθρο του μουσικού περιοδικού ΤAR,
Στις 17 Ιανουαρίου του έτους 1984 πέθανε ο συνθέτης του ελαφρού τραγουδιού Κώστας Γιαννίδης και την επόμενη μέρα πέθανε ο συνθέτης του ρεμπέτικου Βασίλης Τσιτσάνης. Δεν θα ξεχάσω ποτέ τα τεράστια μεγαλόστομα κείμενα στον τύπο για τον Τσιτσάνη και την μονολεκτική ανακοίνωση για τον θάνατο του Γιαννίδη. Ήταν τουλάχιστον προκλητικό! Στην κηδεία του Τσιτσάνη παραβρέθηκε σύσσωμος ο πολιτικός και καλλιτεχνικός κόσμος. Στην κηδεία του Γιαννίδη πήγαν ελάχιστοι… Ανίσχυρη η σύγκριση θα πείτε, ενδεχομένως και παράλογη, ναι αλλά η πραγματικότητα είναι πραγματικότητα… κι αυτή η ιδιοτελής αίσθηση του τι είναι και τι δεν είναι «λαός» με αηδιάζει ακόμα σήμερα!
Ο Τσιτσάνης επιβραβεύτηκε όσο ζούσε, συνεχίζει να εκτιμάται και τώρα που έφυγε από τη ζωή. Ο Κώστας Γιαννίδης έχει ξεχαστεί ακόμα κι από τους πολλούς, αυτούς που το ελαφρό τραγούδι ήταν προσιτό στο αυτί τους... Ο Γιαννίδης υπήρξε μια τεράστια προσωπικότητα -με αντικειμενική προσέγγιση- για την εξέλιξη της ελαφράς μουσικής αλλά και για την πορεία της λόγιας μουσικής, αφού μιλάμε για την ταυτοπροσωπία με τον μεγάλο συνθέτη Γιάννη Κωνσταντινίδη.
Ο Γιάννης Κωνσταντινίδης ή Κώστας Γιαννίδης υπήρξε μεγάλο ταλέντο με εξαιρετικές σπουδές στην Γερμανία, προσωπικότητα ίσως ισοδύναμη του Νίκου Σκαλκώτα, σπουδαίος πιανίστας και μαγικός ακομπανιαματέρ και πάνω από όλα ενας σεμνός και αέρινος άνθρωπος. Τέτοιες προσωπικότητες σαν τον Γιαννίδη τις έφαγε ο προοδευτικός αριστερισμός και ο λαικισμός και έφθασαν στο σημείο να θεωρούνται αστοί συνθέτες. Μάλιστα μετά τη μεταπολίτευση ο κάθε ατάλαντος που έπαιζε ακομπανιαμέντα στην κιθαρίτσα του εθεωρείτο μεγάλος λαικός συνθέτης αρκεί να μελοποιούσε αριστερούς ποιητές-τότε ζήσαμε πχ την μαζική μελοποίηση Ναζίμ Χικμέτ.
Δυστυχώς στον τόπο μας μπερδεύεται εύκολα ο τραγουδοποιός με την έννοια του συνθέτη ευρύτερα. Αλλά και πολλοί συνθέτες (μεγάλοι μας συνθέτες εν ζωή όπως διατυμπανίζουν τα ΜΜΕ) παριστάνουν τους έλληνες Βάγκνερ και Μπετόβεν (και πραγματοποιούν μυριάδες εκδόσεις των βαρετών και άτεχνων συμφωνικών τους έργων) ενώ έχουν γράψει απλά ωραία τραγούδια, τίποτε παραπάνω από ωραία τραγούδια και ετσι θα έπρεπε να παρουσιάζονται. Βέβαια το διαβατήριο προς το πάνθεον της μεγάλης συμφωνικής μουσικής προσπαθούν να εξαγοράσουν μέσα από τις πολιτικές τους δραστηριότητες, όντας πολιτικοί στην μουσική και μουσικοί στην πολιτική. Δεν τους πιάνει κανείς πουθενά. Προσπαθούν από καθαρή ματαιοδοξία και εκ του πονηρού να χτίσουν τα μαυσωλεία τους και να ζήσουν εκεί μέσα ενώ είναι ακόμη στη ζωή. Δεν θα αναφέρω ονόματα γιατί κάποια από αυτά θεωρούνται μυθικά και στον τόπο μας άμα δηλώσεις ή σε πούνε μύθο τα ΜΜΕ δεν τολμάει να σε κουνήσει κανείς.
Εδώ στούς σκεπτόμενους έλληνες απομένει ως ελπίδα στο απώτατο μέλλον μόνον ο Πανδαμάτωρ Χρόνος-ο μόνος δίκαιος τελικά κριτής-εκείνος είναι που αντικειμενικά θα αποτιμήσει τα μικρά και τα μεγάλα της τέχνης.

Η ΕΠΙΤΑΚΤΙΚΗ ΑΝΑΓΚΗ ΤΗΣ ΔΙΑΛΥΣΗΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΙΚΟΥ ΣΥΣΤΗΜΑΤΟΣ

Το αίσθημα της οργής, της απογοήτευσης και της αδικίας διακατέχει αυτή την στιγμή την πλειοψηφία των έντιμων ελλήνων όποτε η κραυγή απόγνωσης "σουβλίστε τους" αποτελεί τη δίκαιη κορωνίδα της κοινωνικής έκρηξης. Όμως πέρα από το αίσθημα της εδώ και τώρα ικανοποίησης του αισθήματος δικαίου είναι βέβαιο ότι αν δεν απαλλαγούμε οριστικά από το λίαν μεταστατικό και επιθετικό πολιτικό καρκίνωμα που δημιουργήθηκε στα χρόνια της μεταπολίτευσης δεν θα αργήσουμε να έχουμε πάλι προβλήματα στο μέλλον. Η αντιμετώπιση του καρκινώματος θα είναι πολύ δύσκολη πρώτον για λόγους γενετικούς αφού σε πολύ υψηλό ποσοστό η σημερινή βουλή αποτελείται από φυσικούς απογόνους όσων υπήρξαν ενεργοί πολιτικοί της περιόδου μεταπολίτευσης, δεύτερον γιατί θα είναι πάρα πολύ δύσκολο να εκκριζωθεί από το μυαλό των πολιτών η "πελατειακή νοοτροπία" που καλλιεργήθηκε συστηματικά από το άρρωστο πολιτικό σύστημα. Ας φανταστούμε την κρίσιμη ψηφοφορική μάζα (μέσω εμμέσων ή αμμέσων διορισμών στο δημόσιο) που έχουν δημιουργήσει στον τόπο μας οι τρείς κυρίαρχες πολιτικές οικογένειες ήδη από την δεκαετία του 50 δηλ. στην πραγματικότητα έχουν δημιουργηθεί χούλιγκανς στα γήπεδα της πολιτικής ζωής όπως ακριβώς και στο ποδόσφαιρο. Δυστυχώς οι αγχόνες δεν μπορούν να στηθούν τόσο εύκολα σήμερα γιατί οι κοινωνικές αντιδράσεις είναι πάρα πολύ χλιαρές, η κοινωνία μας έχει κατασταλεί λόγω της έλλειψης ανθρωπιστικής παιδείας και επίσης του άρρωστου, κατασταλτικού και ύποπτου ρόλου των ΜΜΕ. Είναι δεδομένο ότι η σημερινή κοινωνία πάσχει από ένα είδος κοινωνικού AIDS,ενός συνδρόμου κοινωνικής ανοσοανεπάρκειας. Δεν θα είναι καθόλου εύκολο να επανακτήσει η κοινωνία μας υγιή αντανακλαστικά πάλι. Η διάλυση του πολιτικού συστήματος πρέπει αναγκαστικά να γίνει από την σημερινή μεσαία τάξη ανθρώπων, αναγκαστικά πρέπει να διαλύσει το πολιτικό σύστημα η γενιά των 700 ευρώ, τα παιδιά με Master's και PhD που δουλεύουν σήμερα ως σερβιτόροι. Ο μοναδικός μου φόβος είναι να μην καταντήσουν και οι σημερινοί επαναστάτες όπως οι περίφημοι επαναστάτες της γενιάς του Πολυτεχνείου, αυτή η περίφημη γενιά του Πολυτεχνείου οδήγησε τη χώρα στα σημερινά της χάλια. Οι εκπρόσωποι της γενιάς του Πολυτεχνείου εξαργύρωσαν την επανάσταση τους με ποταμούς από ευρώ, βίλες, πολυτελή αυτοκίνητα και υπουργικές θέσεις. Αν δεν διαλυθεί το παρόν πολιτικό σύστημα η χώρα μας θα εξαφανισθεί σύντομα από τον παγκόσμιο χάρτη.