ΟΙ ΑΞΙΟΙ ΕΙΝΑΙ ΠΑΝΤΑ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΟΙ

Μια απο τις αιτίες που δεν μπορεί η εξουσία να πετάξει τη μάσκα της εξουσίας και να μετατραπεί σε διοίκηση-επι το νεοελληνικώτερο management-είναι ότι τα ντουβάρια που διοικούν αυτό τον έρημο τόπο δεν μπορούν ποτέ, αυτονόητα, να αποδεχθούν άξιοκρατικά επιλεγμένους υφισταμένους τους, πολύ απλά γιατί θα είναι πολύ καλύτεροι τους και έτσι θα φαίνεται η διαφορά. Επιπλέον ένας πραγματικά ικανός άνθρωπος, που πάλεψε για να πετύχει γνώση και προσόντα, συνήθως είναι αξιοπρεπής και όχι οσφυοκάμπτης. Σπάνια θα πετύχει κανείς στο Ελλαδικό Κρατίδιο πραγματικά άξιους υφιστάμενους όπου και άν κοιτάξει, στα πανεπιστήμια, στη δημόσια διοίκηση, στη δημόσια εκπαίδευση, στο σύστημα υγείας, παντού χωρίς εξαίρεση θα βρεί γενικά φελλούς που σκουπίζουν παπούτσια από το πρωί μέχρι το βράδυ. Εδω θα παραθέσω αυτούσιο ένα απόσπασμα από το έργο του μεγάλου ενδοσκόπου της ανθρώπινης ψυχής και προικισμένου ακόμη ερευνητή της ψυχολογίας της εξουσίας που λέγεται William Shakespeare, το απόσπασμα είναι από το έργο Ιούλιος Καίσαρ και δείχνει με ακρίβεια ποιά χαρακτηριστικά αποφεύγει ο δυνάστης Ιούλιος πριν εντάξει κάποιον στο κύκλο των ανθρώπων της εμπιστοσύνης του, τα πραγματικά αντικειμενικά προσόντα του γενναίου Κάσσιου (ακεραιότητα, λιτότητα, εγκράτεια,μόρφωση) ο Ιούλιος τα θεωρεί αρνητικά για άνθρωπο της αυλής του. Παραθέτω λόγω της μανίας μου με την αυθεντική γλώσσα το πρωτότυπο κείμενο όπως ακριβώς έχει στο έργο του Shakespeare-και προτρέπω ευγενικά τον χαρισματικό μεταφραστή Codehealth να μεταφράσει το απόσπασμα για τους επισκέπτες του blog:

CAESAR
Let me have men about me that are fat;
Sleek-headed men and such as sleep o' nights:
Yond Cassius has a lean and hungry look;
He thinks too much: such men are dangerous.

ANTONY
Fear him not, Caesar; he's not dangerous;
He is a noble Roman and well given.

CAESAR
Would he were fatter! But I fear him not:
Yet if my name were liable to fear,
I do not know the man I should avoid
So soon as that spare Cassius. He reads much;
He is a great observer and he looks
Quite through the deeds of men: he loves no plays,
As thou dost, Antony; he hears no music;
Seldom he smiles, and smiles in such a sort
As if he mock'd himself and scorn'd his spirit
That could be moved to smile at any thing.
Such men as he be never at heart's ease
Whiles they behold a greater than themselves,
And therefore are they very dangerous.
I rather tell thee what is to be fear'd
Than what I fear; for always I am Caesar.
Come on my right hand, for this ear is deaf,
And tell me truly what thou think'st of him.